Mijn dubbelleven; kunst en innovatie

Nadat ik weer begon met schilderen, kwam ik erachter hoe essentieel dit voor mij is. Toch voelde ik me in eerste instantie een indringer in de kunstwereld. Daar schreef ik eerder al over in de blog Van maker naar kunstenaar: schilderen als noodzaak. Inmiddels ben een een stuk verder in het proces. Tijd voor een update.

Kunstwerk https://www.atelierwander.com/portfolio-collections/portfolio/artifex-vigilans in vergaderruimte. Mock-up gemaakt met software.

Naast kunstenaar werk ik inmiddels al jaren als project -en programmamanager binnen digitale innovaties. Twee werelden die op het eerste gezicht lijnrecht tegenover elkaar lijken te staan. Het verschil zit in van alles. In het taalgebruik, tempo, het meten van succes en zelfs hoe mensen zich presenteren. En toch voel ik me in beide werelden thuis. Sterker nog: ik ben ervan overtuigd geraakt dat juist die combinatie mij vormt en versterkt. In deze blogpost ga ik een eerste juitleggeven waarom.

Intuïtie laten spreken

Wanneer ik schilder, voel ik ruimte. Ik stap een analoge wereld in waarin niets vastligt en alles mag ontstaan. Hierbij mogen mijn vele gedachten zonder oordeel alle kanten op mogen springen.

Tegelijkertijd vraagt het schilderen ook iets anders van me. Namelijk vertragen, echt kijken en voelen. Soms betekent dat intuïtief handelen, soms juist heel bewust een spannende keuze maken om verder te komen.

Het is een proces van loslaten en durven sturen.

Analyseren en snel schakelen

In mijn leven als project -en programmamanager beweeg ik juist in een meer digitale wereld met totaal andere dynamiek. Mijn dagen bestaan uit het overzien van complexe trajecten, het verbinden van verschillende stakeholders en het continu balanceren tussen planning en realiteit.

Hier draait het om analyse, structuur en het aanbrengen van focus.

De overlap tussen kunst en innovatie

Toch zit er overeenkomst in mijn leven als kunstenaar en project -en programmamanager. Geen dag loopt precies zoals gepland. Als Ik moet snel schakelen, prioriteiten bijstellen en beslissingen nemen met informatie die vaak nog niet compleet is. Juist in die rol heb ik geleerd om richting te geven, overzicht te houden en verantwoordelijkheid te nemen, ook wanneer het spannend wordt.

Waar schilderen ruimte geeft, vraagt dit werk om richting.

Nieuwe inzichten

Door tussen deze twee manieren van werken te blijven bewegen, merk ik dat er iets ontstaat. Mijn brein wordt uitgedaagd, geprikkeld en blijft in ontwikkeling. Mijn nieuwsgierigheid is gegroeid.

En door te schakelen, te vertragen wanneer nodig en af en toe bewust risico’s te nemen, ontstaan nieuwe inzichten.

Niet alles wat ik doe is direct een succes. Maar dat betekent niet dat het mislukt is. Integendeel. Er ontstaat altijd iets waar ik weer op kan voortbouwen. En dat maakt het zo leuk.

Van dubbelleven naar completer leven

Wat eerst voelde als het leiden van een dubbelleven, begint steeds meer te voelen als een compleet leven. Een leven waarin verschillende dimensies naast elkaar bestaan. Waarin zowel intuïtie als analyse een plek krijgen.

En misschien is dat wel de kern: niet kiezen tussen werelden, maar ze juist laten samenwerken en nieuwsgierig verder onderzoeken.