Van maker naar kunstenaar: schilderen als noodzaak

Pak en beet drie jaar geleden begon ik, zoals ook in mijn bio staat, opnieuw met schilderen. Maar opnieuw is eigenlijk een understatement. Er ging een behoorlijke aanloop aan vooraf. En toen het eenmaal begon, ging het hard. Het ene schilderij na het andere rolde onder mijn handen vandaan. Met volle overgave.

Vroeger begreep ik nooit zo goed waarom mensen zeiden dat je levenservaring nodig hebt om kunst te maken. Dat idee vond ik vaag en misschien zelfs een beetje overdreven. Inmiddels snap ik het volledig. Alles wat je meemaakt, alles wat schuurt, groeit of verandert, sluipt vanzelf het doek op.

Maar goed. Dan ben je ineens maker. Dat woord voelde veilig. Kunstenaar vond ik te groot, te zwaar. Bijna ongemakkelijk. Met lichte gêne vertelde ik dat ik schilderde en liet ik voorzichtig wat foto’s zien, in de hoop dat ik niet genadeloos zou worden afgebrand. Dat gebeurde gelukkig niet. Al bleef de erkenning vaak wat oppervlakkig. “Oh wat leuk… mijn moeder schildert ook.”

Misschien omdat ik zelf ook nog niet liet zien hoe essentieel het maken voor mij is. Hoe groot de urgentie is. Dat schilderen geen hobby is, maar een noodzaak.

Inmiddels zijn we verder. Ik heb bijna twee jaar mijn, een website met webshop en ik deel mijn werk en mijn proces op social media. En langzaam maar zeker begin ik mezelf ook zo te voelen: als kunstenaar. Niet omdat het moet, maar omdat het klopt. Het is onderdeel van mij. Het is mijn zoektocht.

En het bijzondere is: door mezelf hierin serieuzer te nemen, gaan er deuren open. Soms verwacht, vaak totaal onverwacht. Naar nieuwe ontmoetingen, nieuwe mogelijkheden en wie weet naar hele mooie dingen die nog gaan ontstaan.

Ben je benieuwd waar deze zoektocht toe leidt? Volg mijn werk, lees mee en kijk wat er ontstaat.