Steeds meer zichtbaarheid - Atelierroute Utrecht 2025

Gang C, Wolvenplein, klaar voor de bezoekers. (foto: Onno Brantjes, Kaiserphoto)

Kunst maken is één ding. Kunst delen met anderen is een compleet andere tak van sport. Althans, dat ontdekte ik in 2025. Ik liet steeds meer van mijn werk aan mensen zien, met als hoogtepunt de tweejaarlijkse Atelierroute in Utrecht.

Samen met enkele andere kunstenaars organiseerden we een route door het monumentale pand, de oude gevangenis Wolvenplein, waar een aantal van ons een ruimte huurt. Ruim 300 bezoekers en een paar viervoeters, liepen langs onze werken. Een ervaring die ik niet snel zal vergeten.

Tussen mijn eigen werken

Zelf zat ik twee dagen samen met mijn broer, fotograaf, in de C‑vleugel. Ik zat letterlijk tussen mijn eigen werken: een stuk lief en leed van de afgelopen jaren. Het voelde onwijs kwetsbaar om zo open te zijn. Tegelijkertijd was ik geraakt door alle lieve mensen die langskwamen.

Familie, vrienden en bekenden namen de moeite om te komen kijken. Dat was zó bijzonder om te ervaren. Het voelde groots, maar maakte me tegelijkertijd heel klein.

Gesprekken die blijven hangen

Ook de gesprekken met onbekenden waren waardevol. Veel vragen, nieuwsgierige mensen die wilden weten hoe mijn proces werkt, maar ook mooie gesprekken over wat er te zien is in abstracte schilderijen en wat het eventueel doet.

Samen met een man, die kleuren anders beleeft, en zijn partners deden we een klein experiment. Wat haalden we afzonderlijk van elkaar uit de schilderijen en welke invloed had ligt hierop. Het was fascinerend om te merken hoe één schilderij voor drie mensen drie totaal verschillende werelden kan openen.

Overprikkeld én dankbaar

Volledig in het moment alle schilderijen opnemen op de zondag voordat de deuren open gingen (foto: Onno Brantjes, Kaiserphoto)

Ondanks dat ik echt even moest bijkomen van deze ervaring, smaakt het absoluut naar meer. Er borrelen nieuwe plannen en ideeën, en ik hoop dat die snel een concrete vorm krijgen.

Dank aan iedereen die is gekomen, die de tijd nam om te kijken, te vragen en te voelen. Een bijzonder dank aan mijn man, die mij meehielp alles op zijn plek te hangen en aan mijn broer, die twee dagen lang naast mij zat en dit avontuur met mij deelde.