Hoe ik mijn drempelvrees voor schilderen overwon
- Astrid Brantjes

- 29 mrt
- 2 minuten om te lezen
Toen ik weer begon met tekenen en schilderen ontdekte ik hoe erg ik het had gemist. Het is een uitdaging om dat te gaan proberen te beschrijven en juist daarom ga ik het proberen.
Al ruime tijd was het intern ergens aan het borrelen. Ik voelde dat ik weer iets wilde gaan maken, maar ja… waar te beginnen. Het gevoel van weer willen maken werd steeds groter, maar de drempel was nog steeds heel hoog.
Thuis wist mijn man wel dat ik ooit iets had gedaan. Hij had geen enkel idee wat dit inhield en welke plek het daadwerkelijk had.
Een onverwachte doorbraak

De doorbraak kwam tijdens een bezoek aan STRAAT in Amsterdam. Ik ben nog altijd aan het denken wat daar daadwerkelijk is gebeurd.
Samen met een vriendin, en getalenteerd grafisch ontwerper, liepen ik door het museum. We waren allebei op onze eigen manier onder de indruk van de grote werken van streetartists en spraken er luchtig over.
Wat mij overviel was een gevoel van thuiskomen. Het was, en is, geen keurig museum. Er hingen prachtige werken van ongelooflijk getalenteerde mensen. Mensen die niet allemaal de gangbare weg hebben gekozen om naam te maken. Ieder met een eigen boodschap en stijl. Ik denk dat dit iets in mij los heeft gemaakt.
Gewoon beginnen
Toen ik thuiskwam heb ik mijn 25 jaar oude lege dummy en begon met tekenen. Vooral niets figuratiefs, alleen maar abstract. Gewoon doen en kijken wat er gebeurd. Het ene na het andere kwam uit mijn hand. Niet met als doel om mooi te zijn, of met iemand te delen. Mijn therapie op dat moment. En wat had ik dat op dat moment ongelooflijk hard nodig, kwam ik achter.
Durven laten zien
Toch ben ik mijn werk gaan delen. Niet voor bevestiging, maar om mezelf te laten zien dat mijn leven als maker bestaansrecht heeft. Ik neem mensen in mijn omgeving mee in mijn proces, laat zien wat er ontstaat, hoe het groeit.
Het hielp me om uit mijn schulp te kruipen. Om te wennen aan het idee dat anderen er iets van gaan en mogen vinden, zonder dat ik het daarmee eens hoef te zijn. En andersom net zo.
Blijven maken
Sinds het bezoekje aan het museum is er bijna geen dag voorbij gegaan dat ik niet aan het maken ben. Inmiddels heeft het een andere vorm aangenomen, maar de essentie is hetzelfde. Het gaat om een gevoel van urgentie die niet met een pen te beschrijven is.




Opmerkingen